Я вельмі люблю фатаграфаваць. Дзякуй тэлефону, які амаль заўсёды ў кішэні: з ім прывык заўважаць святло, твары, вуліцы і ўсякія дробязі, з якіх і складаецца дзень.

Але ў нейкі момант я зразумеў, што амаль усе гэтыя фота жывуць толькі ў сторыс. А сторыс зручныя, але занадта часовыя. Потым ужо не так проста адматаць і паглядзець спакойна, што ўвогуле з табой адбывалася.

Захацелася чагосьці больш сталага. Не проста фота ў архіве, а жывой стужкі, у якой нешта застаецца.

Потым я наткнуўся на Eero Geit, які выкладвае фота кожны дзень. Ідэя мне вельмі спадабалася. Не як нейкі чэлендж дзеля чэленджу, а проста як зразумелы рытм: прайшоў дзень, нешта заўважыў, зняў, пакінуў.

І мне стала цікава, наколькі мяне самога хопіць.

Так і пачалася гэтая серыя. І калі шчыра, разам з ёй у маё жыццё нармальна вярнулася і сама фатаграфія.

Без вялікай стратэгіі, без плана: “зараз я буду выціскаць з сябе кантэнт”.

Наадварот, мне якраз не хацелася рабіць з гэтага абавязаловку. Хацелася, каб усё трымалася на цікавасці, прагулках, увазе да жыцця вакол і проста на любові да фатаграфіі.

І тут вельмі дарэчы спатрэбіўся фотаапарат, які гадамі проста ляжаў у шафе — той самы Canon 550D, нібы з нейкага мінулага жыцця: калісьці быў патрэбны пастаянна, а потым надоўга знік. Аказалася, што дарэмна.

Як гэта працавала

Гэтая серыя вырасла не з ідэі “трэба нешта посціць”, а з больш простай думкі: трэба часцей выходзіць з дому і глядзець па баках.

Для фота адразу знайшліся нагоды:

  • прагулкі з дзецьмі
  • прагулкі ў адзіночку
  • сустрэчы з сябрамі
  • звычайныя дарогі па горадзе
  • рэдкія моманты, якія раней засталіся б толькі ў сторыс або ўвогуле нідзе

У нейкі момант стала ясна, што гэта працуе не толькі на стужку, але і проста на галаву. Калі ў цябе ёсць прычына выйсці прайсціся, узяць камеру, уважлівей паглядзець на горад, гэта даволі добра ўплывае на стан.

Не вырашае ўсе праблемы, вядома, але дзень робіць больш жывым.

З гэтага і атрымалася серыя, у якой дзесьці быў адзін кадр, дзесьці — відэа, дзесьці — некалькі фота адразу. Яна атрымалася не пра фармат, а пра рэгулярнасць і ўвагу.

Першы ўдалы кадр на Canon G9 з серыі
Адзін з першых кадраў на Canon G9. З яго добра адчуваецца, як камера паступова стала сталым спадарожнікам.

Што атрымалася ў лічбах

Паводле публічных даных Instagram гэтая серыя заняла прамежак з 26 студзеня 2026 па 25 сакавіка 2026.

  • 59 дзён запар
  • 66 пастоў
  • 1 948 лайкаў сумарна
  • 98 каментароў сумарна
  • 29,5 лайка у сярэднім на пост

З цікавага: гэта была не зусім гісторыя “роўна адзін пост у дзень”. У 7 днях было па два пасты, таму за 59 дзён і набралася 66 публікацый.

Самы заўважны пост сабраў 69 лайкаў, самы ціхі — 9.
Самым удалым днём стала 15 сакавіка, калі два пасты разам набралі 84 лайкі.

Мне падабаецца глядзець на гэтыя лічбы не як на ацэнку, а як на след гэтай серыі. Яны паказваюць, што гэта быў не проста настрой на пару дзён, а сапраўды доўгі адрэзак.

Што для мяне тут галоўнае

Галоўнае, што дала мне гэтая гісторыя, — гэта не лайкі і не стабільнасць дзеля стабільнасці. Яна проста вярнула фатаграфію на нармальнае месца ў маім жыцці.

Раней шмат кадраў злятала ў сторыс і знікала. Цяпер у часткі здымкаў з’явілася нармальнае жыццё ў стужцы. Плюс зноў спатрэбілася камера, якая занадта доўга проста ляжала без справы.

А яшчэ серыя добра паказала, што ўсё гэта не павінна быць вялікім, складаным і “важным”. Часам дастаткова проста выйсці на прагулку, узяць з сабой камеру і не спрабаваць загадзя прыдумаць “кантэнт”.

Штосьці ўсё адно знойдзецца: святло, дрэва, снег, дзеці, двор, дарога, адлюстраванне, стомлены вечар, дзіўны колер неба.

Менавіта гэта мне і спадабалася больш за ўсё: серыя не выціскала з мяне кантэнт, а проста выцягвала мяне вонкі.

Што засталося пасля серыі

Цяпер я працягваю здымаць, але ўжо не выкладваю кожны дзень. І гэта таксама нармальна.

Серыя была патрэбная не для таго, каб назаўсёды пасадзіць сябе на абавязковы рытм, а каб вярнуць звычку глядзець, заўважаць і здымаць.

За гэты час у мяне з’явіўся яшчэ адзін сталы спадарожнік — старычок Canon G9. Часам ён выдае проста шыкоўныя кадры з плёначным настроем. Не заўсёды ідэальныя, месцамі дзіўныя, але менавіта гэтым і чапляюць. І мне вельмі падабаецца, што цяпер ён амаль заўсёды побач.

Кадр, зняты на Зеніт
Адзін з кадраў на Зеніт. У ім ёсць тое жывое і трохі непрадказальнае, за што я люблю плёнку.

А Canon 550D, які доўга проста ляжаў у шафе, таксама вельмі дарэчы вярнуўся ў справу.

Кадр з гульнёй ценяў на Canon 550D
Гульня ценяў, знятая на Canon 550D. Добра, што ён усё ж не застаўся проста рэччу з шафы.

Напэўна, у гэтым і ёсць мой галоўны вынік гэтай гісторыі. Фатаграфія неяк ціха вярнулася ў маё жыццё — і засталася.

Я зноў здымаю не таму, што “трэба весці сацсеткі”, а таму, што мне проста вельмі падабаецца фатаграфаваць.

І цяпер частка гэтых здымкаў застаецца не толькі ў памяці і не толькі ў сторыс, але і ў стужцы.

І, здаецца, гэтага ўжо дастаткова, каб лічыць усю гэтую гісторыю ўдалай.